Onze Hongaarse belevenissen - Vakantiehuisjes in Hongarije - Casa Mama en Freitag Pince

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Een seizoen voorbij....

Gepubliceerd door Harry in Belevenissen · 26/10/2014 14:28:07

Tja... en wat gaat dat dan toch weer snel. We staan aan de vooravond om terug te keren naar Nederland voor het winterseizoen. Even terugkijken op dit seizoen gaat dan eigenlijk vanzelf als je binnen voor je eigen haardvuurtje zit omdat buiten de temperaturen dalen.

Veel gedaan, veel beleefd, veel mooie mensen ontmoet en vooral veel liefde gevoeld en genoten van elkaar.

Veel gedaan.... tja.... als je daar zo terug kijkt is dat toch een hele lijst geworden. Veranda muur opnieuw gestuukt, jeu de boules baan aangelegd, terras bij de jeu de boules baan gemaakt, wifi aangelegd, afrastering voor honden gemaakt, nieuwe muur achter het zwembad gemaakt, tuin vernieuwd, bomen gekapt voor de zon in het zwembad, nieuwe tuinset om aan te kunnen eten, nieuwe strandstoelen, afvoer van de beerput verbetert, oude wijntonnen tot plantenbakken vermaakt, etc. Allemaal bij het vakantiehuis.

Bij ons eigen huis ook nog het nodige werk gedaan zoals een mooie trap naar het bovenste terras, muur van kantoor opnieuw gestuukt en de varkensstallen een ander kleurtje gegeven.

Dit is eigenlijk allemaal "eenmalig". Daarnaast heb je nog het steeds wederkerende onkruid en het gras wat dit jaar maar bleef groeien. Zelfs op het moment moeten we nog wekelijks maaien. Gelukkig hebben we Balint hiervoor. Onze dank is groot. Het onkruid is veel hier in Hongarije. De super vruchtbare grond en het relatief vochtige jaar deed het onstuimig groeien.

Bij aankomst dit jaar in Hongarije zo rond de Pasen kijk je altijd je ogen uit. Alles zit onder het onkruid. Dit jaar is Jelle met zijn vrienden Jesper, Jeffrey en Marijn ons komen helpen. In de meivakantie hebben deze "helden" ons geholpen om de tuinen toonbaar te maken. Super bedankt allemaal.

Door al het onkruid hoor ik Rita zeer regelmatig mompelen... beton, beton, meer beton..... maar ik ben nog niet om. Te meer omdat je gaat ontdekken hoe leuk het soms is om in de tuin bezig te zijn. Zeker in het voorjaar als alles uitloopt, bloeit en het er fris uitziet. Maar petje af voor Rita die onvermoeibaar zich door het ongewenste groen heen worstelt. En met een dodelijk finesse de rotzooi om zeep helpt. Niet te bang wezen is het credo wat menigmaal in mijn richting geroepen wordt.

En naast het geplande onderhoud, of waarvan je weet dat het moet, heb je nog het onverwachte. Ook wel catastrofes genaamd. Want wat was de schrik groot toen Rita de deksel van de pompkelder van het zwembad opendeed en een barst zag in het waterfilter... twee dagen voordat we weer gasten kregen.... Ik zie haar nog zo hier binnen lopen met een gezicht van wanhoop en de uitstraling van wat moet ik.

Niet zo'n goed moment eigenlijk dat ze binnen kwam met dit slechte nieuws want ik was net bezig om de meneer van de Wifi uit te leggen wat nu precies de bedoeling was. Om dit lange verhaal kort te houden.... er zijn 8 verschillende mensen van 4 verschillende bedrijven geweest om wifi aan te leggen bij ons vakantiehuis.... lichtelijk wanhopig werd ik ervan. En juist op dat moment.....

Lief, lief, lief...... zuchten en happend naar adem komt Rita binnen.... er stroomt water uit het zandfilter....Help, help, help!?!?.... Ze weet dat ze aan mij ook niet zoveel heeft want meer als met mijn wijze hoofd er naar kijken en schuddend zeggen dat het een probleem is, hoeft ze ook niet van mij te verwachten. Dus gebeld naar onze held... onze zwembadheld "Zollie"!!!

Als een ware superman leidde hij Rita door de "to do" dingen op dit moment. Ofwel stekker van de pomp eruit trekken Rita. Met een ware doodsverachting stortte Rita zich in de kelder om de stekker uit het stopcontact te trekken wetende dat stroom en water geen ideale combinatie vormt in zo'n geval. Goed deel 1 van reddingsactie "Zollie" is achter de rug. Op naar deel 2 want een zwembad zonder zandfilter staat gelijk aan een zwembad dat het niet doet. En daar komen onze gasten niet voor. Die komen voor een zwembad dat het doet en waar ze lekker in kunnen zwemmen. Kortom er moet een nieuw filter komen.

Eerst gebeld met onze antiheld, de zwembadleverancier uit Nederland..... tja, die moet vervangen worden (goh..., duh...). Tja, ik heb hier nog wel een occasion staan....  Rita, waar nog net geen stoom uit de oren komt, brult in mijn oor.... ja, die staat daar... in Brabant... niet hier!!! En hier komen over een paar dagen nieuwe gasten.

Velen van u kennen Rita als een rustig en vaak verstandige vrouw. Nu was er iets anders aan de hand. Er kwam zoiets als agressie naar boven. Bovenop de laconieke houding van onze antiheld bij de aanleg van het zwembad kwam nu deze niet minder nonchalante houding. Kortom we hebben besloten om onze echte held “Zollie” de boel op te laten oplossen.

Zoals het een held betaamt kwam hij 's avonds om half negen bij ons aan met een nieuwe zandfilter. Samen met zijn vader heeft hij tot diep in de nacht gewerkt om het filter te vervangen. Aangezien in zo'n zandfilter 150 kilo zand zit en het emmertjes tegelijk eruit geschept moet worden, was dit een tijdrovende klus. Gelukkig kon de pomp de volgende dag al draaien en hebben onze gasten geen last gehad van dit ongemak.

Een andere ramp die zich dit jaar voltrok was de waterafvoer van boven van de akkers. Steeds meer en meer water stroomde niet langer langs door de daarvoor bedoelde waterafvoer maar door onze tuin. In mei ging het voor het eerst mis. Na heftige regenval bleek dat heel veel water zich een weg naar beneden baande door onze moestuin om vervolgens onze oprit weg te spoelen. Deze was net mooi gemaakt door onze werkploeg uit de meivakantie en verder aangelegd door Bert en Dini. Wat een trieste bedoening. Tegen de carport lag ongeveer 30 cm zand en modder en de stenen van de oprit lagen op het plein in het dorp. En voor de duidelijkheid.... dat is niet onze oprit!!!

Jesper en Jelle hebben dit, in hun zomervakantie bij ons, bij een temperatuur van boven de 30 graden, allemaal hersteld waardoor onze moestuin er weer gelikt uitzag. Mooie tomaten, paprika's, zonnebloemen en aardbeien planten kwamen weer tot hun recht in de moestuinbakken. Tot dat het noodlot wederom toesloeg in het begin van september. Een zomerse bui met onweer maakte ons 's morgens vroeg wakker en we zagen het water al als een beek door de straat stromen.

Als de dood dat ons zwembad weer vol met modder zou stromen zijn we gaan waterhozen. In het onweer wat bij toeren erg dichtbij was (wat bijzonder slechte herinneringen bij mij opriep) hebben we het water rondom het zwembad zo goed en kwaad als het ging in de stromende regen weggeveegd. Dat voelt inderdaad als water naar de zee dragen. Toen nog niet wetende wat er zich achter onze rug om voltrok in de moestuin.

“Moestuin is niet meer” was Rita's eerste reactie. Nog meer water en vooral modder stroomde van boven door onze moestuin heen en spoelde de rest van de inrit weg. Wat een chaos. De modder stond zeker 10cm hoog in de carport en ook dat moest er weer uit. Nadat we klaar waren, zijn we de rest van de schade gaan opnemen in het dorp.

Tot onze verrassing was er bijna nergens schade... Huhhh... hoe kan dat dan? Wij zoveel en verder bijna nergens? Dat roept zeker vraagtekens op. Dan toch maar eens hogerop kijken wat er aan de hand is. Boven bleek dat over een strook van ruim 20 meter al het water wat boven van de velden afkomt bij ons juist een weg naar beneden vind en zich door de moestuin worstelt om het lagere deel van Monyoród te vinden. Onze moestuin is eigenlijk het smalste deel waar al het water tegelijk doorheen moet. Vandaar de ravage in de moestuin of wat er nog van over is. Bakken zijn weggesleurd door het water en er ligt een laag bagger die ..... er nog ligt want voordat de oorzaak verholpen is gaan we even niets doen.

Die week heeft het nog een dag zoveel geregend met dezelfde ellende van dien. Van 's middags half vier tot 's avonds 12 heeft Rita, met lekke kleppen, staan waterhozen. Samen met Henri en mij hebben we geulen staan graven, water weg staan vegen, dijken aangelegd en wat al niet meer om erger te voorkomen. Je wilt niet weten wat je dan de volgende dag ziet van wat er over is van onze oprit. Tranen sprongen ons in de ogen als je weet hoeveel moeite je het hele jaar hebt gedaan om te zorgen dat het vakantiehuis Casa Mama er gelikt bij ligt.... slik.....slik... nog steeds.

Nu waren we dinsdag gelijk al naar de burgemeester gegaan om te vragen hoe hij dacht dat we dit probleem gingen oplossen. Even een toelichting tussen door... zo gaat dat hier... als er iets niet goed is, ga je naar de burgemeester. De burgemeester die net zo min Duits praat als ik Hongaars beloofde 's avonds met zijn dochter (tolk) bij ons langs te komen om te overleggen. Maar wie er ook kwam die avond en die avond erop en die avond daarop... geen burgemeester met zijn dochter.

Na de tweede overstroming stond ik vrijdagmorgen om half negen bij de burgemeester op de stoep. Zijn vrouw melde dat hij zich aan het aankleden was en dat hij gelijk zou komen.
Oké... dan maar even naar mijn grote vriend Piet aan de overkant. Nu waren we de laatste jaren trouwens niet zulke grote vrienden meer maar in tijden van nood.... Ook hij had wederom de kelder van 1 meter diep wederom vol met modder liggen. Voor het complete beeld moet ik hier vermelden dat de kelder net een dag te voren leeg was leeg geschept naar aanleiding van de vorige watervloed.

Piet is Piet, een wellicht wat stereotype Duitser. Kortom een uitgesproken mening over alles. En natuurlijk zoals het veel Duitsers betaamt, ze weten wel hoe ze het moeten oplossen. En Piet, niet onthouden van enig verbaal geweld, leek mij een ideale bondgenoot om op te treden tegen de burgemeester.

En daar kwam Youri, onze burgemeester aanlopen tezamen met zijn, wat achter hem aan schuifelende, vrouw voor de vertaling. Als een volwaardige vertolking van de "good and the bad guy” gingen we in gesprek met de burgemeester. Natuurlijk was het volgens de burgemeester allemaal erg vervelend en moest er zeker iets aan gebeuren. .... Dat klonk mij wel positief in de oren.... Vrijdag of anders in het begin van de volgende week zou er iemand komen. ... Zo dacht ik .... dat is snel.... wauw… en dat in Hongarije?

Ik keek even naar Piet, mijn strijder in bange tijden. Op zijn gezicht stond nog geen glimlach of opluchting op te lezen....... oké, even maar navragen dan bij de vrouw van de burgemeester..... Wat bleek, deze man die zo snel kwam….. kwam om te kijken. Niet om op te lossen maar om te kijken hoe het opgelost kon gaan worden..... aha.... toch wel het oude Hongarije..... Nee, dat zou nog wel twee tot drie
maanden (lees een halfjaar) gaan duren voor het duidelijk was wat er moest gebeuren en wie er zou betalen. Want vooral dat laatste is erg belangrijk.

Mijn glimlach en opluchting verbleekte op slag en veranderde in ongeloof. Want geachte lezer de oplossing was heel simpel..... er moest een geultje gegraven worden over een lengte van ongeveer 100 meter waardoor het water de juiste weg naar beneden zou volgen. Ja, ja en met de door de burgemeester voorgestelde weg zou dat nog wel eens even kunnen duren. Voor mijn ogen zag ik Rita alweer staan vegen, scheppen, schelden, huilen..... nee.... Eén woord kwam in mij op. Onacceptabel.

Piet en ik, schouder aan schouder hebben onze burgervader toch duidelijk gemaakt dat dit niet de zo gewenste oplossing was. Onder dreiging van Piet dat de burgemeester bij de volgende keer zelf de kelder mocht komen leegscheppen veranderde er wat in zijn houding. Even voor iedereen die onze burgemeester niet kent...... echt gemakkelijk beweegt hij zich niet en klein kan hij zeker niet worden genoemd. Dus de smalle kelder van Piet leegscheppen leek ook hem niet zo'n goed plan.

Toch kwam alles goed. Al de volgende dag werd er een geul gegraven. We hadden zelf de graafmachine besteld voor het graven van een geul en het maken van een dijkje. Ook onze burgervader deed nog een duit in het bekende zakje. Genereus kwam hij melden dat de rekening betaald ging worden door de gemeente. Tjeetje dat was even een meevaller voor ons.

Jammer genoeg is het niet bij deze twee rampjes gebleven. Ons seizoen is overschaduwd door de gezondheidsproblemen van Rita. De twee lekke kleppen (hartklep in de aorta en de klep tussen de slokdarm en de maag) welke na twee weken ziekenhuisopname zijn ontdekt, lijken niet de klachten te brengen die ze heeft. We hebben wat af gedokterd maar zijn er eigenlijk tot nu toe niet achter wat de krampen in de borst veroorzaakt. Rita heeft in haar blogje al uit de doeken gedaan hoe het allemaal gegaan is in het ziekenhuis. We hebben naar de laatste onderzoeken in het ziekenhuis van vorige week besloten om in Nederland verder te gaan dokteren. Het gaat inmiddels beter als afgelopen zomer, nog niet goed, soms weken geen klachten en dan weer enkele dagen na elkaar. Soms word ik wakker als ze huilt van de pijn die ze voelt als ze weer een aanval heeft. Ze wil mij ook niet altijd wakker maken....

Gezondheid is een groot goed. Dat weten we allemaal. Soms worden we er weer op gewezen. Wij dit jaar ook. Ja, inderdaad... het maakt alles relatief.... zeker waar je je druk over maakt in de dagelijkse, vaak absurde wereld om je heen. Dit jaar voor het eerst kiezen we er bewust voor om het wereldnieuws minder te volgen. Een halfjaar hebben we nauwelijks tv gezien omdat we veel buiten leven en de tv binnen staat. Alleen zondagavond om 7 uur.... even kijken hoe ons clubje het heeft gedaan... tja.... lekker belangrijk allemaal.

Nee, we hebben minder de grote, wellicht bozige buitenwereld gevolgd. Maar des te meer genoten van onze gasten.  En het waren er veel dit seizoen. En wat een mooie ontmoetingen komen hier toch uit voort. Mooie, vaak open, eerlijke gesprekken.... niet omdat het moet maar omdat het er van komt... omdat je tijdens vakanties wellicht toekomt aan datgene waar je in de hectiek van het dagelijkse ritme wellicht niet aan toe komt.

De wijnavonden bij Ferry en Ilonka in de kelder worden langzamerhand legendarisch maar ook bij Frans en Magdie in de kelder was het beregezellig. Dansend tot in de kleine uurtjes... Of wat te denken van Robbie en Carmen, een Duits stel wat een vakantie woning heeft bij ons in de straat. Hilarisch is zijn voorstelling van "El Commandante" en welke op vele verzoek herhaaldelijk ten tonele wordt gevoerd. Prachtig is ook zijn versie van Rudi Carel. Jazeker, een Duitser met humor.

Ik wil hier geen namen noemen omdat ik niet weet of de gasten in kwestie dat zelf willen maar ik wil iedereen bedanken voor de mooie, pijnlijke, lieve, open gesprekken. Voor de gezelligheid tijdens onze gezamenlijke tripjes naar wat dan ook. Voor het lekkere koken in de pruttelpot, voor de humor, het zingen, het huilen..... gewoon voor alles wat het leven waard maakt om voor te leven. Dank jullie wel allemaal. Uit de grond van ons hart zeggen we dat jullie het verschil voor ons maken tussen een boze wereld en een fijne wereld. Het was ons een groot genoegen om jullie ontmoet te hebben.



Hollandse kaas in Hongarije (Weydelandt kaas)

Gepubliceerd door Harry in Belevenissen · 23/10/2014 19:10:37

Zo heb je "niets"......?

Gepubliceerd door Rita in Blog · 15/7/2014 09:44:14

Monyoród kleurt Oranje

Gepubliceerd door Harry in Belevenissen · 14/6/2014 15:02:49

Update 7..... Hongarije...

Gepubliceerd door Rita in Blog · 8/10/2013 19:23:38
Volgende
Rubrieken
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu