Monyoród kleurt Oranje - Onze Hongaarse belevenissen - Vakantiehuisjes in Hongarije - Casa Mama en Freitag Pince

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Monyoród kleurt Oranje

Gepubliceerd door Harry in Belevenissen · 14/6/2014 15:02:49

Monyorod kleurt "Oranje"

Het is vrijdagavond 13 juni 2014. De hele dag voel ik de spanning. Tijd gaat langzaam, nergens zin in. U kent het wel. Er hangt wat in de lucht. Op deze dag begint voor Oranje het wereldkampioenschap voetbal in Brazilië.

Misschien kent u ons dorpje al omdat u er al geweest bent maar misschien ook niet. Het is een klein dorpje met amper 200 inwoners. Hongaren, Kroaten, Duitsers en 1 stel Hollanders bevolken dit dorpje. Gasten hebben we op het moment niet en Rita is voor haar werk in Nederland. Kortom, Oranje gaat vanavond toegejuicht worden vanuit Monyoród door welgeteld 1 supporter.

Veel verwachtingen zijn er niet vooraf. Ondergetekende denkt na over de filosofie van onze bondscoach. Ondanks de palmares van onze bondscoach kleeft er aan hem toch het niet plaatsen voor het wk in 2002. Deze uitschakeling zal de bondscoach graag ongedaan willen maken. Maar hoe? De spelersgroep is ingeboet aan kwaliteit en is verjongt. Met name achterin zijn we niet zeker van onze zaak. Toch heb ik op één of andere manier wel geloof in onze coach door de spelers zelf respectvol als "Meneer van Gaal" aangeduid. Maar hoe is toch steeds weer de vraag die ik mezelf stel.

Goed, tijd om met de achterban te overleggen. Jelle denkt niet dat Nederland het redt tegen de Spanjaarden. 90 minuten lijkt te kort als we naar de geschiedenis kijken. Na 80 jaar willen we het nog wel eens winnen. Wel is hij vol vertrouwen over "De gouden driehoek". Ik weet het niet. De fitheid van van Persie betwijfel ik. En toch heb ik ook twijfels bij de Spanjaarden. Houden ze al niet te lang vast aan hun systeem. Barcelona was dit jaar ook niet top en ook op dit wk weer de hofleverancier voor het nationale elftal. Zijn ze niet een beetje over hun top? Verzadigd misschien? Vanuit die gedachte heb ik hoop voor Nederland. Alleen dan hoop als van Gaal iets uit zijn hoed weet te toveren. Hmmm....

Eens kijken naar de kwalificatie reeks. Met een nieuwe groep goed gestart en duidelijk de beste in de poule. We gaan naar Brazilië. Sterk was de poule niet en van Gaal probeerde veel spelers uit. Vaste waardes vond hij niet fit genoeg. Ahh..... fitheid! Onthouden. In de voorbereiding is erg veel en hard getraind om de fitheid en de conditie nog verder omhoog te krikken. Zware omstandigheden noemt de bondscoach het in Brazilië en hij was bij de loting niet blij dat Oranje relatief maar een korte voorbereidingstijd had. Al op de tweede dag van het WK moeten we al aan de bak. Vrijdag de dertiende! Goed... fitheid dus. Nog meer?

Eens kijken naar de tactische keuze die van Gaal maakt. Een onhollands 5-3-2 systeem. Pfff.... dat klinkt zwaar verdedigend en lijkt erop dat we op deze manier onze zwakke plek willen verbloemen. Hebben we al wel eens eerder zo gespeeld vraag ik me af? En dan blijkt dat we inderdaad wel eens eerder zo gespeeld hebben. Om precies te zijn op 15 november 2000. In een oefenwedstrijd tegen.... jawel.... Spanje. En hoe ging ons dat toen af want ik ga ervan uit dat we dit niet meer weten. In Sevilla sleepten we er een 2-1 overwinning mee uit. Het was een oefeninterland onder ... ja ja... van Gaal! Het Spaanse elftal met de aankomende vedetten waar we in de jaren erna nog veel meer van hoorden. Dat is een lichtpuntje. Dus toen de loting bekend werd en Spanje de eerste tegenstander werd op dit WK wist van Gaal al hoe we konden winnen van Spanje. Destijds werd de overwinning afgedaan als een niet terzake doende oefenwedstrijd. Misschien kunnen we nu de vruchten van plukken van de kennis uit 2000. Terzijde misschien maar interessant is ook dat met deze speelwijze AZ de landstitel won. Onder... jawel.. van Gaal. Ik kan me niet herinneren dat ik AZ een verdedigende en couterende ploeg vond dat jaar. Juist niet, het voetbal was flitsend en attractief. Dus 5-3-2 hoeft niet per definitie een verdedigende tactiek te zijn. Hmmmmm.....

Zo filosofeerde ik de dag door. Zocht op het internet en vond een aantal, leuke, hierboven genoemde wetenswaardigheden over Oranje en de strateeg van Gaal. Maar gerust ben ik er zeker niet op. Pfff... het is half acht vrijdag 13 juni... nog anderhalf uur. Kippenvel komt en gaat, de onrust slaat verder en verder toe. De spanning zoemt rond in Monyoród. Alleen zijn er weinig die dat zo ervaren. Behalve 1 eenzame supporter op de Petöfi Sandor Utca nummer 7. Nog anderhalf uur wachten op de aftrap. De voorbeschouwing lonkt niet omdat ik weet dat dit geen goed doet aan mijn al opgefokte zenuwen. Dus ik ga lekker buiten lezen. Met een biertje en een boek trotseer ik de muggen waar ik overigens medogenloos mee afreken zodra ze in de buurt zijn. Geen klap is mis en ik voel het optimisme groeien. Als Oranje ook zo efficient is in de afwerking..... Pats, weer eentje! In mijn gedachten trek ik deze mug al een rood shirtje aan. Haha.... dat was er weer één. Het is nu 5 voor negen en ben er helemaal klaar voor. Ik trek mijn oranje shirtje aan, zet mijn pet op en ga naar boven om mijzelf voor de TV te installeren met een heerlijk koel biertje. Kortom, ik sta op scherp.

Na de aftrap vind ik ons elftal solide. Goed georganiseerd storen we toch nog redelijk vroeg. De counter werkt en ben verrukt als Sneijder alleen voor de keeper komt. Verdomme... weer die kutkeeper. Weer....! We geven niet veel weg maar toch... een penalty waarvan ik vind dat het absoluut geen penalty is. Ik voel me genaaid en ik hoop op gerechtigheid als de strafschop genomen wordt. Bijna... shit. Wat nu? Een goal tegen is wel wat we met dit systeem niet moeten hebben. Kom op van Gaal... wat gaan we doen?

Maar het antwoord komt niet van van Gaal maar van Blind en van Persie. De laatste minuut voor rust komt een puntgave voorzet Blind op de knikker van de "flying dutchman". Weergaloze goal. Niet dat ik de goal live gezien heb want ik was al naar buiten gelopen om voor mijn eigen inwendige mens te zorgen. De kroketten sputterden maar al te graag in het warme vet. In de verte hoorde ik nog de redding van onze keeper en even later dacht ik dat het gebeurd was. Maar het was toch anders. Ik hoorde vreugde in het commentaar en rende als een gek naar boven. En warempel... 1 - 1. Ik zag de herhaling van het doelpunt en het kippevel voelde ik over mijn hele lijf. Wat een goal op zo'n mooi moment. In de herhaling zie je van Persie duiken naar de bal, koppend, in de duik de bal met zijn ogen volgend, dan daalt hij met zijn snuffert in het gras met de blik op de bal. Hij stuitert, knippert een keer met de ogen en dan zie je de vreugde op zijn gezicht. De bal zit erin. Nogmaals weergaloos. Wauw... ik kon het niet geloven en ging compleet uit mijn dak. Dat gaf vertrouwen en niet alleen mij bleek achteraf.

Wat er in de tweede helft gebeurde was op zijn minst ongelofelijk. Wat een flow en wat een goals. De één nog mooier als de ander. Mijn persoonlijke hoogtepunt was toch wel de tweede goal geloof ik van Arjan Robben. Een sprintduel met 5 meter achterstand beginnen vanaf eigen helft. De Spanjaard eruit lopen die vervolgens in paniek naar zijn keeper gebaard dat die moet uitkomen, Robben die speler en keeper uitkapt, nog een tikje, nog een tikje waar die keeper achteraan grabbelt en dan een vernietigend schot. Die Casilias ... hahaha... wat gun ik hem dit. En ik weet wel dat we hierdoor niet wereldkampioen worden maar een beetje revanche was deze vernedering van de keeper toch wel. Althans zo heb ik het ervaren.

De ene na de andere goal vloog erin met 5 - 1 als resultaat. Berichtjes stromen binnen... ongeloof en blij.... de verbijstering in de ogen van Iniesta.... "wat gebeurt er?" zie je in zijn blik.... en de Spanjaarde zijn volledig de weg kwijt. Niet een klein beetje het pad kwijt maar volledig verdwaald. Het bos in gestuurd door onze jongens onder leiding van de nieuwe Generaal "Van Gaal".

En in Monyoród was het nog lang onrustig. Als er nog een Hongaar, Kroaat of Duitser wakker was, had hij zijn ogen niet kunnen geloven als hij naar buiten had gekeken en een in het Oranje uitgedoste Hollander eenzaam de polonaise had zien lopen door de straten van dit mooie dorp. Geluid kwam er inmiddels al niet meer uit deze Hollander want de stem had het al eerder begeven. Maar de vreugde over deze overwinning was groot, heel groot. En die ene Hollander.... dat zeg ik met trots... dat was ik.




1 Opmerking
Gert Rave
2014-06-14 17:20:15
Na genoten te hebben van de wedstrijd; nu genieten van je blog.
Wat een verhaal.
Ge hebt talent man.

Rubrieken
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu