Onze Hongaarse belevenissen - Vakantiehuisjes in Hongarije - Casa Mama en Freitag Pince

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

De wandeling

Gepubliceerd door Harry in Belevenissen · 28/6/2013 09:33:02

Je kent het wel... je wordt 's morgens wakker en voelt je geïnspireerd. Iets wat al lang op het "to-do" lijstje stond, was aan de beurt. Nog even liggen piekeren of het wel zo verstandig is om te doen. Temperatuur... iets aan de hoge kant... lijf..stram zoals meestal 's ochtends.... voeten... hou maar op. Dus eigenlijk is er van alles om niet te doen wat in mijn hoofd rondspookt. En toch.... tik, tik, tik... "Rita, ben je wakker?" Een woest gestommel naast me gromt: "Nu wel... wat is er?" Ik, ik heb een idee. Enigzins aarzelend om ook mijn eigen twijfel te overwinnen stel ik de vraag die op lippen brandt. "Heb je zin om vandaag te gaan wandelen?" Met een ruk gaan de ogen open en kijken mij enigzins argwanend aan. Duidelijk is dat het idee nog moet landen. Een diepe zucht klikt en vraagt: "Nu?"
Ik realiseer me dat ik mijn hand niet moet overspelen en zeg weloverwogen: "Niet gelijk natuurlijk, straks pas". Een tweede iets minder diepe zucht vertelt me dat ik op goede weg ben. Op een volgend moment komt de vraag waar naartoe. Ik voel dat we bijna op pad zijn maar moet nu wel iets heel ergs moois voorstellen en zeg: "De wijnkelderroute, die schijnt heel mooi te zijn". Dit was een schot in de roos. Mijn schatje is niet vies van een lekker wijntje en het beeld om één en ander te kunnen combineren zie ik over haar netvlies trekken. Als vervolgens duidelijk wordt dat Luca, onze 1,5 jaar oude rottweiler, ook mee gaat, gaan de radertjes van de voorbereiding van de tocht op volle toeren draaien. Ik kom nu in overwinningsroes omdat nu niets meer mis kan gaan voordat we vertrekken.
Ik stap vol enthousiasme uit mijn bed en doe net of ik nergens last van heb en begin mijn spullen bij elkaar te zoeken.
Een klein uurtje later is het zover. In vol ornaat staan we met onze rugzakjes op klaar om te vertrekken. De twijfel komt een beetje terug. Is het wel een goed idee? Is het niet te ver? Maar ja, nu is er natuurlijk geen weg meer terug. Zeker niet nu Luca staat te springen van enthousiasme nu ze weet dat ze mee mag. We vertrekken.
Eerst een stukje door het dorp waar de dorpsbewoners, opgeschrikt uit hun dagelijkse bezigheden, ons meewarig aankijken. "Jo ido van" melden ze ons. Wat letterlijk vertaald "Het is mooi weer" betekent. Dat is natuurlijk een dubbele boodschap want het is dertig graden en ze laten het wel uit hun hoofd om in de blakende zon te gaan wandelen. Voortvarend gaan we verder en lopen het dorp uit en de velden in. Nu hebben we hier prachtig mooie natuur maar wat u moet weten dat er weinig onderhouden wandelpaden zijn. Vaak niet meer als veldwegen gemaakt door de boeren met hun machines. De "paden" waren begroeid met ongeveer een 50 centimeter onkruid en de regen van de buien van een aantal dagen ervoor waren nog niet volledig geabsorbeerd door de klei. Kortom, na een paar honderd meter zag het er allemaal niet meer zo rooskleurig uit.
Toch werd het langzaam allemaal beter. Hoe hoger hoe droger de grond werd, hoe verder we wandelden hoe meer Luca bij ons bleef en hoe verder we kwamen hoe mooier de natuur werd. Gelachen hebben we om Luca die al springend door het graan af en toe met zijn kop boven het graan uitkwam. Ze had het geweldig naar haar zin. Een hert ging haar in de verte voor maar gelukkig ontdekte ze deze niet want anders hadden we haar voorlopig nog niet weer gezien.
Halverwege de klim omhoog verwonderden we ons over de uitgestrektheid van het landschap. Bossen wisselden zich af met graan, mais en andere gewassen. De zon over het graan maakte het plaatje compleet. Even genieten met een glaasje water in de hand, stonden we uit te kijken over het landschap. Op dat moment knaagde er iets bij mij van binnen.... dat er iets ontbrak.... ik kon de vinger er nog niet goed opleggen. Met een blik in de ogen van Rita bemerkte ik, onuitgesproken, eigenlijk hetzelfde. We wandelden de heuvel verder op en kwamen langzaam aan boven. Denkt u niet aan steile bergen als u dit leest maar meer aan glooiende heuvels zoals u die in Limburg ook tegenkomt. Maar met een goed geïsoleerd lijf als ik heb en dertig graden dan kunt u zich wellicht wel voorstellen dat er nog weinig droogs aan mijn kleding was.
Eenmaal boven gekomen was het spannend om de juiste weg te vervolgen. Het was al eens gebeurt tijdens dezelfde wandeling dat we de afslag gemist hadden. Die tocht eindigde tenslotte in een dorp wat niet in de route opgenomen was en van waaruit we opgepikt moesten worden omdat het pikdonker was geworden. De juiste afslag nemen was daarom cruciaal. Als ware padvinders bekeken we elk spoor en vonden de goede. In ons sas daalden we de heuvelrug af. Plotseling, vanuit het niets, doken de eerste wijnkelders op. Prachtige kelders, sommige niet meer in gebruik, anderen duidelijk wel. We daalden verder en werden een fazant gewaar. Vol enthousiasme wezen we elkaar op dit mooie mannetjes exemplaar. Maar we waren niet de enige die enthousiast waren. Luca had de lucht ook te pakken en ging als een speer achter de fazant aan. Deze probeerde zich in eerste instantie in de ruigte te verbergen maar besloot, door het snelle naderen van Luca, toch maar door de lucht een veilig heenkomen te zoeken. Onder veel misbaar vertrok ze, Luca een beetje treurig achterlatend. Ze had het zo goed bedoeld.
Achter een wijnhuisje kwam een man eens kijken wat het allemaal te beteken had. Hij kreeg Luca in het oog en later ook ons. Tja en dan weet je wel hoe laat het is. De Hongaarse gastvrijheid is ons niet meer vreemd en was ook maar een klein beetje later toen een heerlijk koel wijntje door onze dorstige keeltjes een weg naar beneden vond. Hmmm... het was een Cuvéé van Juhfark en Riesling... eigen produkt natuurlijk maar van een ongekende smaak. Ik begrijp wel dat alles lekker smaakt als je dorst hebt maar toch... Joseph, zo bleek onze gastheer te heten, was vol trots op zijn wijn en wij beaamden natuurlijk de onwaarschijnlijk klasse van zijn wijn. Dat was achteraf bezien wel niet zo heel verstandig want onze Joseph had natuurlijk nog wel meer soorten. En ook die moesten geproefd worden. Toegeven, ons tegenstribbelen was niet veel meer als een formeel protest en algauw gingen er nog enkele glazen wijn over onze smaakpapillen. Joseph was een gepensioneerd politieman en hield net als ons van motorrijden. We hadden elkaar nog nooit ontmoet maar na een half uur leek het wel of we oude bekenden waren. Ook een goed moment om weer verder te gaan want ons doel was nog niet bereikt.
Joseph liet ons nog zijn boomgaard en druiven zien voordat we afscheid namen. We moesten vooral nog eens terugkomen en ook onze gasten langs sturen als ze gingen wandelen. Bij deze.
Toch was het na deze pauze duidelijk anders als voor het oponthoud bij de wijnkelder. Ondanks dat we heuvelafwaarts gingen, liepen we een stuk moeilijker. Eerst denk je nog dat je er even in moet komen maar het werd maar niet beter. Paniek maakte zich van mij meester want we waren er nog lang niet. Koortsachtig moest er een plan B bedacht worden. Ik keek Rita even aan en zag dat het met haar ook niet veel beter ging. Na een kort overleg leek het ons beter om de route wat in te korten. We keerden en toen ging het volledig mis. Immers we moesten de heuvel weer op. Oei, oei, oei. Geen wind, warm en wijn in benen in plaats van in de maag. Geen goede combinatie. Zwoegend, zwetend en hijgend gingen we terug naar boven. Ondanks het regelmatige stoppen viel het niet mee. Eenmaal weer boven konden we rusten op een bankje in de schaduw bij een wijnkelder. De man met de hamer had ons vol geraakt. Enigzins licht in het hoofd besloten we om eerst een stevige boterham te eten (de eerste die dag, ook niet geheel verstandig natuurlijk) om op krachten te komen. Dat ging niet makkelijk. Even later kwam de eigenaar van de aangelegen wijnkelder aangereden. Ze groeten ons vriendelijk en nodigden ons uit om toch even binnen te komen zitten. Lekker koel en een wijntje proeven. Ik moest er even niet aan denken en we hebben deze man en zijn vrouw vriendelijk bedankt voor de uitnodiging. Hij gaf zich echter niet zo snel gewonnen. Even later kwam hij weer naar buiten en had de glazen al in de hand. En dan moet je sterk zijn.
Even voor het beeld over de Hongaren de volgende anekdote. Een Hongaar weigert eerst als hem wat wordt aangeboden. Onze lerares Hongaars deed dat ook in Nederland op een verjaardag toen haar een schaal met gebakjes werd voorgehouden. Zij in de veronderstelling dat er nog wel drie maal zou worden aangedrongen om toch iets te nemen. Dat gebeurde dus niet en ze kreeg geen gebakje waar ze overigens wel zin in had. Kortom een Hongaar is gewend om wat verder aan te dringen.
Het laat zich daarom wel raden dat onze eerste weigering als beleefdheid werd gezien. De tweede weigering maakte hem wat ongeruster en bij de derde aanbieding ging hij zover dat hij aanbood om ons wel terug te brengen met de auto als het niet meer ging (lees: te zat om nog te lopen).
De boterhammen deden hun werk en langzamerhand kwam de kracht weer terug. De inzinking lag bijna achter ons en onder de dreiging van een naderende onweersbui gingen we verder op pad. Langs vele wijnkelders kwamen we. Sommige zelfs permanent bewoond, andere mooi opgeknapt en sommige in een erbarmelijke staat. De uitzicht over het dal was prachtig en opeens begreep ik de onrust van die ochtend in mijn lijf. Het was een roep om dit te zien en te ervaren. Soms snap je niet waarom je ergens aan begint omdat je nog niet weet wat je gaat overkomen. Vaak negeren we dit gevoel. Soms geven we er aan toe. Vaak worden dat mooie momenten. Misschien geven we wel niet vaak genoeg toe aan ons gevoel, vaak weg beredeneerd. Dit mijmerende lopen we ons dorp in. Een paar spetters krijgen we nog mee van de onweersbui voordat we thuis zijn. Het was een mooie dag, met mooie momenten, veel gastvrijheid en behulpzame mensen. Wat kun je je dan toch rijk voelen als je samen op het terras napraat over deze belevenis.



Website klaar

Gepubliceerd door Harry in Belevenissen · 26/5/2013 21:44:52
Introductie website

Update 6 .... Hongarije

Gepubliceerd door Rita in Blog · 19/6/2012 14:03:55

Ons Hongaarse leven... update 5 .... februari 2012

Gepubliceerd door Rita in Blog · 22/2/2012 14:01:51

Update 4..... Harry en Rita in Hongarije

Gepubliceerd door Rita in Blog · 4/11/2011 13:59:16
Terug | Volgende
Rubrieken
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu